پنجشنبه، دی ۲۳، ۱۳۸۹

من و حافظ

دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس / نسیم روضه شیراز پیک راهت بس
دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش / که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس
وگر کمین بگشاید غمی ز گوشه دل / حریم درگه پیر مغان پناهت بس
به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌نوش / که این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس
زیادتی مطلب کار بر خود آسان کن / صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس
فلک به مردم نادان دهد زمام مراد / تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس
هوای مسکن ملوف و عهد یار قدیم / ز ره روان سفرکرده عذرخواهت بس
به منت دگران خو مکن که در دو جهان / رضای ایزد و انعام پادشاهت بس
به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ / دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس

حافظ
***

برای اسم گذاری من تفالی به حافظ زده بودند و این شعر آمده بوده. این را همین امشب مادربزرگم گفت و شعر را باهم پیدا کردیم
و من چقدر خوشحالم که شعر یادش بود و پیدایش کردیم
معنیش را هم دوست دارم

1 Comments:

At ۱:۵۷ قبل‌ازظهر, Anonymous ناشناس said...

salam
man avvalin bare ke weblog shoma ro mikhoonam....ghazale hafez mano divooneh kard....baad az moddat ha bargashtam be ghazali ke kheili ahange kalamesh ro doost daram.....dela rafighe safar bakhte nik khahat bas....vazin o delneshin...mibakhshid ke fonte farsi nadarm....paidar bashid
fatemeh

 

ارسال یک نظر

Links to this post:

ایجاد یک پیوند

<< Home